ممرز در لغت نامه دهخدا

ممرز. [ م َ رَ ] (اِ) درختی از گونه های اولس است که در جنگلهای شمال ایران روید. آن را در آستارا و منجیل و طوالش و کوهپایه ٔ گیلان ، اولاس ، یا اولس و در کلاردشت وکجور، کُرزِل و در اطراف رشت ، فَق یا فِق و در شیرگاه ساری و بهشهر و میاندره ، مِمَرز یا مَمَرز و مَرِز و در لاهیجان ، شَرَم و در گرگان و علی آباد رامیان وحاجیلر، تَغار و در کتول ، کَچَف و در رامسر و رودسر، جَلَم می خوانند. (جنگل شناسی کریم ساعی ج ۱ ص ۱۶۸).

بنسای ممرز یکی از گونه های زیبای بنسای / بن سای می باشد که ایجاد و عمل آوری این گونه بنسای نیاز به مهارتی خاص داشته لیکن پس از رویش و آرایش نگهداری آن نیاز به مهارت خاصی ندارد.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *